Tegenstroom Antwerpen-Ouagadougou

De leerlingen van het college van Ieper schreven in hun schoolblad als reactie op mijn voordracht:

"De volgende morgen was het wel vroeg opstaan. Na het ontbijt luisterden we naar het getuigenis van Frank Van der Mussele. Hij vertelde over de fietsreis die hij samen met zijn vrouw vanuit Antwerpen ondernomen had naar Burkina Faso. Elke kilometer werd gesponsord om de mensen aldaar te helpen aan waterpompen, een zeepfabriekje … Het was een zeer emotionele getuigenis, recht uit het hart van een geboren verteller, aangrijpend om te horen én te zien. Dit was toch wel een van de sterkste momenten van de hele bezinning."

Drie jaar geleden bevonden we ons in Marokko, klaar om de sprong naar West-Afrika te maken. Vrijdag 21 oktober 2011 bevond ik mij voor de 3de maal in even veel jaren in Westouter om er te spreken voor een hondertal laatstejaars van het college van Ieper.

Hoe maak je jongeren vandaag bewust van het feit dat het materiële vergankelijk is maar vriendschap, liefde en bekommerd zijn om het geluk van anderen, het hoogste levensdoel.

Aan het parlementarium van de EU in Brussel werd 21 miljoen euro besteed en aan een trainingscentrum voor voetballers in Anderlecht 10 miljoen €. Mannen in maatpak, geïnterviewd voor torengebouwen, leggen uit hoe ze de nieuwe bankencrisis, die ze zelf veroorzaakten, gaan oplossen. Maar ondertussen sterven er duizenden in Afrika en Azië aan honger en overstromingen. En dan moeten we fier zijn want de actie 11-11 haalde bijna 5 miljoen euro op als dringende hulp.

We hebben nog een lange weg af te leggen voor we onszelf "echt mens" mogen noemen.

15 februari 2011, Antwerpen, meer dan 2 jaar na onze thuiskomst

Vrienden van ons zijn gestart met een actie voor Haïti die we u zeker onder de aandacht willen brengen.

De website is: www.10000000.be

Borgerhout, ruim een jaar na onze thuiskomst

De ramp in Haïti heeft ons erg aangegrepen. Wij maken telkens de vergelijking met West-Afrika en wat we zagen tijdens onze tocht. We durven ons niet voorstellen wat er zou gebeuren als dit zou plaatsvinden in Bamako of Ouagadougou. De verschrikkingen zouden even groot zijn en misschien nog groter, want beide landen grenzen niet aan de zee.

Maar wat het meest opviel is de onwetendheid van de westerling. Op televisie werd er gesproken van:

- kapotte rioleringen, maar in die steden zijn er amper rioleringen.

- kapotte waterleidingen, maar de meeste mensen staan daar elke dag in de rij  voor water.

- bestormen van voedselkonvooien, maar de mensen in die landen lijden permanent honger.

- gewonden die langs de straat zaten zonder verzorging, maar mensen in die landen die geen geld hebben worden nooit verzorgd.

- gewonden die op deuren in het hospitaal werden binnengebracht, maar in zulke landen is er geen spoeddienst met een bijhorende infrastructuur.  

Even werd de wereld wakker geschud, uitte zijn verontwaardiging over zoveel leed en schonk met gulle hand, proficiat! Maar vandaag, zonder ramp, zijn er miljoenen die leven in omstandigheden die de wereld enkele dagen geleden hebben geschokt.

Een jaar na onze thuiskomst

De groten dezer aarde zijn niet tot een akkoord gekomen in Kopenhagen. Voor ons, die met de fiets op reis gingen van Antwerpen naar Ouagadougou, is dit een "misdaad tegen de mensheid"! 

Meer dan ooit wordt de naam "Tegenstroom" een allesomvattend begrip:

De vluchtelingen tegemoet

Tegen de de uitstoot van CO2,

Tegen de vluchtige ervaring,

Tegen de idee dat wij rijk zijn en zij niet,

Tegen het gezegde dat reeds zo dikwijls is gebruikt "We hebben het niet geweten"!

+364 dagen, Borgerhout

Een woord van dank

We gaven onze reis de naam "Tegenstroom". Ze ging de vluchtelingen tegemoet, we reden met de tandem tegen de uitstoot van broeikasgas, tegen de vluchtige ervaring, tegen de idee dat wij rijk zijn en zij niet en tegen het gezegde "wij hebben het niet geweten".

Een jaar geleden bevonden we ons op één dag voor de start van die reis van Antwerpen naar Ouagadougou. Uiteindelijk werd het een tocht van 5065 km. Buiten het feit dat we na 120 dagen ons doel bereikten, reden we € 30 370 bij elkaar. Men bouwde in Burkina Faso twee waterpompen met het sponsorgeld. Een pomp bevindt zich in Zan en de tweede in Tankogo. In beide gevallen is het water volgens de analyses van een zeer goede kwaliteit.

Langs deze weg danken we onze sponsors.

De tocht heeft ons leven veranderd. Het zal nooit meer zijn zoals vroeger. We reden tijdens de financiële crisis door de materieel armste landen van de wereld. Maar nergens werden we zo gastvrij onthaald. Thuiskomen was voor ons een schok en deed ons terugdenken aan de woorden van wijlen pater Stracke s.j. "Arm Vlaanderen".

We beschikken over 6000 foto's, een reisverhaal (onze blog) van meer dan 250 bladzijden en veel nieuwe vrienden. Maar het belangrijkste is de herinnering aan deze onvergetelijke tocht. Stilaan groeit het verlangen om terug te keren want wij kunnen ons niet meer verstoppen achter het gezegde "Wij wisten het niet".

Van harte dank vanwege

Myriam en Frank Van der Mussele-Fierens

+ ... Borgerhout,

De voorbije dagen kregen we "hoog bezoek". Velen hebben ons bij de voorbereiding en tijdens de tocht bijgestaan met raad en daad. Maar met twee van hen hebben we een speciale band. Daarom nodigden we ze uit voor een lekker en gezellig samenzijn.

Jean Bosco Safari, die de BBQ opluisterde op 10 augustus te Westerlo met een lied over onze tocht, kwam op bezoek. We vertelden over onze belevenissen en hij vertelde over zijn reizen in Afrika met AZG. We hadden het al even over een avond waarop we iedereen willen uitnodigen om naar het verhaal van onze tocht te luisteren en te kijken.

En vervolgens kwam Yves Pauwels met zijn confrater Guido Verhelst ( jaren werkzaam in Burkina) op bezoek. Yves heeft ons in Bamako opgevangen en heeft ons met raad en daad bijgestaan en gewaakt  over ons met "portable" en internet tot we de grens met Burkina passeerden.

We zijn er zeker van dat zonder Yves Pauwels onze reis er anders had uitgezien. Hij zette ons op de weg van de missieposten waardoor we West-Afrika echt leerden kennen.

Daags na hun bezoek kregen we volgende mail:

" Myriam et Franck,
Gij zijt er heel vlug bij met de schone photos. Hartelijk dank voor dezen schonen avond en vooral voor uw enthousiasme waarmede u uw reis vertelt. U hebt zeker al heel veel meegegeven aan uw leerlingen. U hebt de problematiek van Afrika goed begrepen. Ik denk dat we in een periode leven iets zoals "le calme avant la tempête", met al die jeugd die zonder werk zit in West-Afrika en maar denkt om naar hier te komen.
Ik heb geen photos maar stuur u 4 gedichtjes op over mijn levenservaring in Mali.
Het gedichtje "Les toubabus" bedoel ik natuurlijk niet u maar de vele toeristen die ik ontmoet heb in Banddagara.
Tot volgende keer en nog een fijn einde van het schooljaar.
Yves"
 

                    Les Toubabus

      ( Les  Touristes blancs arrivant au Mali )

Soyez les bienvenus

les amis venus de  France

d’Italie et  de Belgique

d’Allemagne  ou de l’Espagne.

Avec le « Point Afrique »

« Il n’y a plus de distances,

le monde est un village! »

L’estomac bourré de comprimés, 

et  en tête   quelques  préjugés,

escortés de guides touristiques

et de moustiques

le cœur contents,

le sac au dos,

« affrontons  le continent! »                       

L’enfant  au grand sourire,

et  au dents blancs

lance son cri de bienvenu:

« Toubabu, ça va?

donne moi cent francs .»

« Ils sont adorables, ces petits,  

et  parfois bien collants ! »                        

« Que de découvertes,

-je viens de si loin -

ah, qu’elles  sont belles

la falaises dogonnes, c’est un coin 

merveilleusement  bien ! »

Ces africains au cœur d’or,

ils donneraient bien tout,

en partageant leur vie si simplement

ils nous remuent tous,

indistinctement.

Mais voyant tant de misère,

suis-je  bien chez les humains?

ou suis - je sur une autre planète?

Jamais j’avais imaginé

que cela pourrait être si différent!                                                             

Certains arrivent désemparés,

ayants perdus tout repère 

vivants sans foi ni loi,    

à la recherche

de leur humanité perdue.                                                     

Redécouvrant l’homme 

dans sa simplicité et sa  bonté

ils s’extasient et se ressaisissent.

 Ils vivent leur séjour  

 comme un retour aux sources,

comme un rêve qui les    

décape de tout superflu.                                               

Celui qui a  le courage

de se laisser modeler

comme la forgeronne modèle

l’argile

et l’artisan sculpte le bois

il  pourra rentrer chez lui

le cœur régénéré.

  Ils se disent  alors:

« il faut faire quelque chose »

mais arrivés chez eux,

certains  se rendorment dans leur

confort.   

D’ autres plus courageux,

 n’hésitent pas de se libérer,

 et veulent vivre  le partage.

Pour eux,

 le monde est vraiment devenu

leur village!                  

octobre 2005 yves Pauwels

Beste Jean en Yves, we danken jullie van harte.

Verder vragen we opnieuw om Stefan te volgen. Stefan werkt sinds 6/01/2009 in Pakistan aan de grens met Afghanistan voor Artsen zonder Grenzen.   http://www.azg.be/blog/stefan/ 

Sinds enkele dagen is er op onderstaand adres een interwiew van Stefan te lezen.

http://www.msf-azg.be/nl/main-menu/actueel/nieuws/nieuws-...